Blog Redbadkwintet

Het Redbadkwintet in Medemblik

Pal achter de IJsselmeerdijk in Medemblik staat ‘Kasteel Radboud’. Er waait een stormachtige wind en voor de sfeer van dit verhaal zou het wel heftig zijn als er een groep kraaien rond het kasteel zou zweven. Maar er is deze middag geen vogel te bekennen, wel een groepje muzikanten, dat via een smalle stenen trap het kasteel komt veroveren. Ze komen vanaf de andere kant van de Afsluitdijk en hun keuze om hier te spelen heeft waarschijnlijk te maken met de naam van dit kasteel, die overeen komt met de naam van hun muziekgroep, een beetje als thuiskomen dus.

Karoun en Rani met hun zoontje

We maken kennis met ‘Het Redbad Kwintet’, een kamerorkest van vijf strijkers, vandaag aangevuld met trompettist Rani. Deze gastmusicus is samen met zijn vrouw Karoun en hun zoontje vanuit Syrië, naar Nederland gevlucht.

Al bij de entree van het kasteel weergalmen de klanken van zijn trompet de bezoeker tegemoet.

Karoun, de celliste van dit gezelschap heeft voorheen jarenlang gespeeld in het Nationale Symfonieorkest in Damascus.

Dan is daar altvioliste Aline, geflankeerd door tweede violiste Amarens, die ons halverwege het concert verrast met een fraai gespeelde solopartij van Paganini.

Naast haar speelt Martin, als enige man in de vaste bezetting van het orkest vakkundig de eerste viool.

Van l. naar r.: Martin Koopmans, Amarens Salverda, Aline van der Veer, Karoun Baghboudarian, Gea Dijkstra

Gea Dijkstra, de initiatiefneemster van het Redbad Kwintet bemant de contrabas. Een charmante verschijning, wat een verrassende tegenstelling oplevert bij haar vertolking van ‘De Olifant’ van Camille Saint Saëns. Als ik mijn ogen sluit, zie ik dat grote logge beest rondstappen over de brede eiken planken en door de grote hoge zalen, waar de klanken vol en warm nog even blijven hangen alvorens te vervagen.

Het publiek geniet zichtbaar van het gevarieerde muzikale aanbod, van de hand van de diverse componisten: Mouret, Telemann, Mozart, Paganini, Saint Saëns, Händel, Hovhaness, Fiocco, Fauré en tot slot de Argentijn Piazzolla.

Als het warme applaus na afloop is weggestorven, hoor ik een van de toeschouwers tegen zijn vrouw verzuchten: “Wat een heerlijke middag, zitten we hier op zo’n gure regenachtige dag lekker binnen te genieten van prachtige muziek in deze warme sfeervolle ruimte, dat moeten we vaker doen schat”. Zij is het zoals altijd volkomen met hem eens. Hij is dan wel geen kenner zegt hij zelf, maar wel een genieter.

Ada

Blog Redbadkwintet